
Het was al een tijdje stil en het werd weer tijd voor een nieuwe blog. Nu heb ik de afgelopen periode weer een aantal interessante lp's op de kop weten te tikken en leek het mij leuk om daar iets over te schrijven. Zo heb een leuke eerste persing uit 1966 van
Sergio Mendes & Brasil '66 (toen nog geproduceerd door
Herb Alpert van A&M) aangeharkt en (op vinyl en op cd) de Franse soundtrack van de eerste avondvullende tekenfilm van Lucky Luke (
Daisy Town uit 1971) van de Franse componist en bandleider
Claude Bolling. Maar waar ik het vandaag vooral over wil hebben - en dat zal u enigzins verbazen - is de Duitse bandleider...
James Last. De koning van de non-stop dance lp's uit de jaren '70. Ik denk dat iedereen van mijn generatie wel van James Last gehoord heeft, al was het maar via de platenkast van je ouders of anders door die guitige oom of tante die voor de muziek zorgde tijdens de nodige familiefeestjes.
James Last en zijn orkest is al actief in de muziek sinds de jaren '50 en heeft nog altijd een breed publiek, vooral in Duitsland. Hij is de jaren ongelofelijk productief geweest en heeft vele, vele tientallen (misschien inmiddels wel meer dan honderd) verschillende lp's en cd's op de markt gebracht. De muziek van "Hansi" (zoals hij door zijn fans wordt genoemd) is heel herkenbaar en heeft een hele eigen, soepele en zoete stijl. Het is muziek waar je of helemaal voor gaat, of waar je een grote hekel aan krijgt.
Ik had en heb heel weinig met James Last. Hij kwam er bij ons thuis vroeger niet in, maar via inderdaad de feestjes bij familie en vrienden was een confrontatie met James Last in het midden van de jaren '70 (eigenlijk zijn topperiode) eenvoudig niet te vermijden. Ik vond het als kind geen heel onaangename muziek maar het deed me gewoon niets. En vanaf het begin van de jaren '80 is Last eigenlijk helemaal uit mijn beleefwereld verdwenen.

Recent ben ik mij voor het eerst in Last gaan interesseren. In de eerste plaats om twee redenen: mijn fascinatie voor de hoezen van de lp's van Last uit de jaren '70, die een hilarische spiegel van die tijd bieden (bijgaande afbeeldingen zijn niet wat ik bedoel, misschien later meer) en voor de grote achterban van Hansi, die, zo ontdekte ik via internet, zeer stabiel en volhoudend is. James Last heeft een zeer trouwe schare fans (vooral in Duitsland maar ook in ons land) die zijn muziek kopen, concerten bezoeken, beursen organiseren en "the way of life" uitdragen die bij de muziek van Last schijnt te horen. Dat is voor een artiest en muzikant die al zo lang meeloopt als James Last best bijzonder, juist ook in dit genre. Het lijkt wel een beetje op dezelfde scheiding der geesten die je ziet rond
Andre Rieu: ook muziek waar ik (met velen anderen) helemaal niets mee heb, maar waar evengoed zeer velen heel veel plezier aan beleven.
MAAR deze reden voor deze uitgebeide blog over James Last is gelegen bij zijn lp uit 1975
Well kept secret waar ik onlangs de hand op heb weten te leggen. Volgens velen muziekkenners (die verder weinig van Last moeten hebben) is dit de beste plaat van Last
ever. Toch is het een uiterst zeldzame lp, die toentertijd weinig verkocht is en nu moeilijk te krijgen is op de tweedehandsmarkt. Wat is hier aan de hand? Ik laat eerst even een kenner aan het woord:
Een aantal nummers van
Well kept secret zijn later terug in Duitsland voor de televisie uitgezonden, zoals hier met het nummer
Summertime:
Dit is gewoon hele goede muziek, het is jazzy, het swingt en het is fantastisch professioneel uitgevoerd. Overigens, er werd in het clipje al naar hem verwezen: hier meer informatie over producer
Wes Farrell.
Deze (enige) uitstap van James Last naar Amerika krijgt nu een nieuwe kans om (terecht) een breder publiek te bereiken: de lp uit 1975 is nu voor het eerst (in Amerika) als cd uitgebracht als
James Last in Los Angeles (zie foto) en is in ieder geval via internet ook hier te krijgen.

Tot slot de soundtrack van
Le clan des Siciliens uit 1968 van
Ennio Morricone, die ik ook recent kon aanschaffen. Enige tijd geleden had ik het hier over
Le cercle rouge en in dat verband noemde ik deze film al. Het is een Franse
policier met grote namen als Alain Delon, Jean Gabin en Lino Ventura. De film is heel goed, de muziek ook. Op youtube vond ik de trailer van deze film, en daarop is ook de muziek te horen. Let op het gebruik van de
mondharp in het hoofdthema. Blijkens het commentaar bij het clipje op youtube is dit instrument bij de huidige generatie ernstig in de vergetelheid geraakt.
Tot de volgende keer!